Mijn
belevenissen
In
mama's buik
Op
controle
De datum was al even vastgelegd en nu was
het dan zover. Zoals altijd voor een onderzoek ben ik wat zenuwachtig, het is
toch altijd een spannend gebeuren en eens je het hartje hoort valt er zo'n stress van je schouders. Jimmy ging voor het eerst mee
en keek ook uit om het hartje voor het eerst te horen (hij is nog eens mee
geweest, maar toen was het nog te vroeg om een hartje te vinden). Alles bleek
in orde te zijn, gaande van mijn gewicht tot de baby. Op naar de volgende echo he!
Meters
Vandaag gingen we op pad om de meters van Beebie te vragen. Ik had via het internet 2 mooie
puzzeltjes laten maken en deze zouden we dan aan tante Wendy en tante Linsy, 2 zussen van Jimmy, afgeven. Inderdaad Beebie krijgt 2 meters ipv een
meter en een peter. Beide schoonzussen zeiden enthousiast "ja", dus
vanaf nu heeft Beebie zijn of haar meters.
12
weken!
De meest gevaarlijke periode heb ik achter
de rug; ik ben dus 12 weken ver! Vandaag ook naar de gyn
geweest voor de echo mbt nekplooimeting
en ook deze was perfect (1/27000), dus kunnen we weer wat gerust zijn he. Op 8/11 moet ik terug voor een gewone controle en op
19/12 heb ik de belangrijkste echo; die van 20 weken. Deze wordt uitgevoerd
door een andere dokter (Vandecruys), zij is hierin gespecialiseerd. Beebie is nu 5.5
cm en doet het prima, hij (gebruik dit gemakkelijkheidshalve)
lag redelijk stil, maar doet het prima!
Bloed
trekken
Vandaag stond er een bloedafname op het
programma. Deze hoort eigenlijk samen bij de echo van volgende week en de gyn raadde mij aan om een week op voorhand bloed te laten
trekken in het ziekenhuis zodat de resultaten de week erna (de dag van de echo)
in haar bezit zijn. Dus rond 17u trok ik naar het Virga-Jesse
ziekenhuis om mij te laten pijnigen, hoewel dat wel super meeviel. Om 17u15
stond ik alweer buiten, wat bloed armer en een pleistertje rijker. Ik ben
ondertussen al meer dan 2 maanden verkouden; hoesten, hoofdpijn, loopneus,
sinds enkele dagen zit ook mijn linkeroor volledig dicht, wat een irritant
gevoel is. Hopelijk ben ik er snel met de klassieke
huismiddeltje (ajuin op de kamer, eucalyptus druppels op kussen, dampen,
neusdruppels, thee enz) snel weer bovenop, want na
een tijdje voel je je echt ellendig. Verder heb ik
nog altijd last van mijn kortademigheid, maar dat zal ook wel wat samenhangen
met mijn verkoudheid.
Verlossend
nieuws
Vandaag was het zover; ik mocht naar ge gyn. Ik ben wat ongerust en heb
er niet zo'n goed gevoel bij. 2 weken geleden had ik
bloedverlies en bleek ik op de echo minder ver te zijn dan ik dacht, wat ook
bleek toen we geen hartje te zien kregen. Vandaag trok ik, samen met mijn mama,
met een bang hartje naar dokter Marquette. Ik zei
haar ook onmiddellijk dat ik dacht dat ik slecht nieuws zou krijgen en ze
vertelde me dat ze dan maar direct een kijkje zou nemen. Ze zag dat het goed
zat en stelde mij gerust; wat een opluchting; de tranen kwamen spontaan op,
zeker nadat ze het geluid van het hartje aanzette en ik de hartslag te horen
kreeg... Wat een zalig moment. Nog even bij haar op de
bureau voor het wegen (halve kg op een maand tijd) en de bloeddruk (die wat aan
de hoge kant was, maar te verklaren door het goede nieuws). Verder gaf ze me
ook een bloedbon zodat ik de 5e oktober naar het ziekenhuis kan voor het nemen
van bloed en de week erop (12/10) heb ik de echo voor de trippletest.
Buitengekomen direct naar Jimmy gebeld die ook blij wat met het goede nieuws!
Bloedverlies
Deze morgen sta ik op en ga zoals
gewoonlijk eerst naar toilet en daar kom ik tot de ontdekking dat ik last heb
van helderrood bloedverlies. Niet dat het eruit vloeit, maar toch voldoende om
mij zorgen te maken. Jimmy pleegt een telefoontje naar het ziekenhuis en ze
raden ons aan om even langs de spoed te komen. Mijn mama wordt gebeld en zij
komt op de kindjes passen en ondertussen bel ik mijn opvangkindjes één voor één
af. In het ziekenhuis aangekomen, sturen ze ons door naar de praktijk waar ik
als eerste zal geholpen worden. Nog duurt het wachten lang, want de gyn is net voor een bevalling weggeroepen. Om 9u45 maak ik
dan kennis met mijn gyn, dokter Marquette,
die onmiddellijk een vaganale echo uitvoert die wat
teleurstellend is; ze ziet een "normale" zwangerschap van 5 weken en
dit terwijl ik al 6 weken zou moeten zijn. Ze zegt ook dat het 2 kanten op kan.
Als ik tijdens het weekend meer en frequenter bloedverlies heb, zal het
uitdraaien op een miskraam, anders kan het goed zitten. Ze wil mij binnen 2
weken terug zien voor een volgende echo. Zelf heb ik er niet zo'n
goed gevoel bij, het kan natuurlijk ook zijn dat het babytje
gestopt is met groeien op 5 weken en dat ik daarom niet zo ver ben met mijn
echo. Het worden 2 lange onzekere weken voor ons.
Nieuws
voor de familie
Rond 15u stuur ik mijn mama een berichtje
met de vraag of ze even langs kan komen na het werk. Ik wil haar het blijde
nieuws meedelen. Ze arriveert en we laten Tijl een
foto met het nieuws afgeven en mijn mama reageert heel enthousiast, ze wordt
voor de 3e keer oma. Ze neemt onze Tijl mee voor een
nachtje logement (Finn is bij nonkel
David logeren) zodat Jimmy en ik het nieuws ook kunnen gaan vieren.
De
dokter
Na mijn test van gisteren ga ik vandaag op
doktersbezoek. Ze neemt bloed en wenst mij alvast proficiat. Ik zou uitgerekend
zijn voor 24 april!
De
test
Ik ben al enkele dagen overtijd,
hoewel ik nog niet echt regelmatig ben sinds het stoppen van de borstvoeding,
maar toch, nu duurt het toch wel lang. Ik besluit om toch maar een test te
doen, is hij negatief weet ik dat ik tenminste een broodje americain
ed mag eten. Om 12u
arriveert Jimmy met de test en tussen de groentepapjes in ga ik even een plasje
maken. Ik verwacht het eigenlijk niet echt, maar we zijn superblij als we de 2
roze streepjes zien verschijnen! Ik ben voor de derde keer zwanger en we mogen
eind april 2008 onze baby verwelkomen.